[2WT] moment #end

posted on 27 Mar 2013 12:14 by ryuhuan in 2WT
ตอนสุดท้ายของฟิคแล้วค่า
ขอบคุณ @kazaran ที่ให้ยืมตัวละคร
และช่วยคิดบทนะคะ//กราบ
 
link
 
___________________________________________________
 

ผมกอดร่างไร้วิญญาณของน้องสาวไว้แน่น แล้วเอาแต่พูดขอโทษที่รักษาสัญญาไว้ไม่ได้

“ขอร้องล่ะ ...ทรีช่า ตื่นขึ้นมาเถอะ เธอไม่ควรจากไปแบบนี้”

พูดซ้ำไปซ้ำมาแบบนี้ นานเท่าไหร่แล้วนะ


ต้องกลับไปอยู่ ในความมืด แบบเมื่อก่อนอีกแล้ว อย่างนั้นหรอ?

ใช้ชีวิตอย่างไม่มีตัวตน ไม่มีที่จะให้อยู่

....ไม่เอา แบบนั้นไม่เอาแล้ว

....ผมต้องทำให้ทรีช่าฟื้นขึ้นมาให้ได้ ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไร

.....แม้แต่วิญญาณของผมก็ตาม


การเรียกวิญญาณคนตาย..เป็นเรื่องต้องห้าม การสร้างมนุษย์จึงถูกห้ามไว้

เพราะเหมือนเป็นการท้าทายอำนาจของพระเจ้า .....แต่ผมไม่สนอีกแล้ว


เอาคืนมา.... เอาครอบครัวของผมคืนมา


ผมใช้เลือดของตนเองเขียนตราเวทย์ลงบนพื้นและร่างของน้องสาว

“..ขอร้องล่ะ ฟื้นขึ้นมาสิ ...ทรีช่า”

ตราเวทย์ที่เขียนไว้เรืองแสงสีแดงอ่อนๆขึ้นก่อนจะกลายเป็นสีดำสนิท

เสียงหัวเราะที่น่าขนลุกดังขึ้นรอบบริเวณนั้น

“..มนุษย์ผู้โง่เขลา เจ้าคิดว่าตนเองเหนือกว่าพระเจ้างั้นรึ”

“ใครน่ะ!”

เสียงนั้นยังคงหัวเราะ “..หึหึ...น่าสนใจดี คิดจะผ่านเข้าไปในโลกหลังความตาย

แต่..สิ่งแลกเปลี่ยนของเจ้ามันยังไม่พอหรอกนะ”

“.....!!” เรี่ยวแรงของผมค่อยๆลดลงเหมือนถูกดึงหายไป ร่างกายค่อยๆซีดลง

“ 1ชีวิต...ก็ต้องแลกด้วย 1ชีวิตไงล่ะ ฮ่าๆๆๆ”

...ล้มเหลวงั้นหรือ ..ไม่เพียงช่วยทรีช่าไม่ได้ แต่ผมกำลังจะตายด้วย

ร่างกายเริ่มเจ็บปวดเหมือนถูกฉีกออกเป็นชิ้นๆ

ท่ามกลางความสิ้นหวัง เสียงหัวเราะที่น่าขนลุกนั้นก็หายไป

แต่กลับถูกแทนที่ด้วยบรรยากาศเย็นยะเยือก

“...ความเย่อหยิ่ง ...ที่คิดว่าตนเองมีอำนาจเหนือพระเจ้า

การนำคนตายกลับออกมายังโลกเบื้องหน้า..”

ปรากฏร่างที่พร่าเลือนเดินออกมาจากความมืดช้าๆ

“...ซาตานงั้นเหรอ ...นั่นสินะ ผมเป็นคนบาป .....จะมา..พาตัวผมไปสินะ” ผมเอ่ยออกไป

ผมไม่เหลืออะไรแล้ว ทั้งชีวิตของน้องสาว แม้กระทั่ง..ชีวิตของตนเองก็กำลังจะถูกกลืนกิน

“...ซาตานเหรอ?” เสียงของชายสูงวัยผู้นั้นกล่าวขึ้น แววตาสีม่วงซีดเหลือบมองมายังร่างของผม

ที่ทรุดลงไปเพราะความเจ็บปวด และกำลังจางหายไปเรื่อยๆ

“....อำนาจและพลังของความหยิ่งยโส.... เด็กน้อยเอ๋ย....ตอบมา

จนบัดนี้ยังคงคิดเรื่องน้องสาวของตนเองอยู่หรือไม่”

...ผมพยักหน้าช้าๆ “ไม่ว่ายังไง..ผมต้องพาเธอกลับมาให้ได้”

“จนบัดนี้ยังไม่คิดยอมแพ้อีกงั้นรึ... ช่างยโสจริง” ชายผู้นั้นนิ่งไปครู่หนึ่ง

“คำถามสุดท้าย... หากมีวิธีช่วยน้องสาวของเธอได้ จำทำหรือไม่

แม้แต่..ต้องขายวิญญาณของตนเอง”

“....ผมยินดี”

“ขานชื่อสิ... จงขานชื่อปีศาจที่จะยอมขายวิญญาณให้”

ชื่อเดียว ที่ผุดขึ้นมาในสมองของผม จอมปีศาจแห่งความหยิ่งทะนง .....”...ลูซิเฟอร์”

“....ดี...” สิ้นเสียงของชายผู้นั้นความเจ็บปวดจากการถูกกลืนกินก็พลันหายไป ผมเงยหน้ามองชายผู้นั้น

...ใบหน้าและเครื่องแบบที่ผมจำได้ดี เขาคือมือปราบมารอาวุโส มอแรน เอ็ม. ดักลาส

ผมมองอย่างไม่เชื่อสายตา แต่ทว่า...ทุกอย่าง ผมได้เลือกไปแล้ว..และจะไม่เสียใจกับการตัดสินใจครั้งนี้

สัญลักษณ์ของบาปกับคำสาปที่เกิดขึ้นจากความผิดพลาด ผมจะจดจำเอาไว้

...เวลาของผม เริ่มนับถอยหลัง ....จากวันนั้นเป็นต้นมา
 
___________________________________________________

Comment

Comment:

Tweet