[2WT] moment #2

posted on 24 Mar 2013 15:36 by ryuhuan in 2WT
เอามาแปะซักหน่อยค่ะ คิดว่าน่าจะอีกตอนก็จะเฉลยอดีตของลุงเทรซหมด
 
 
___________________________________________________
 

...เป็นเรื่องแปลกที่ผมตัดสินใจเดินตามเด็กคนนั้น เด็กผู้หญิงตัวเล็กๆที่อยู่ๆก็ปรากฏตัวขึ้น

แสงสว่างอ่อนๆเพียงหนึ่งเดียวที่ผมมองเห็น จากพื้นที่ว่างเปล่าและมืดมิดของผม

....เธอชื่อว่าทรีช่า เด็กผู้หญิงตัวเล็กอายุราว 6 ขวบ ที่พ่อของผมพาเข้ามาที่บ้าน

เธอเป็นน้องสาวต่างมารดา ที่เกิดจากพ่อกับหญิงสาวมักเกิ้ล

ทรีช่าเป็นเด็กร่าเริง ช่างพูด แต่เพราะมีสายเลือดของมักเกิ้ลอยู่ จึงมักทำให้ถูกเหยียดอยู่เสมอ

ไม่ว่าจะเป็นพวกพ่อมดแม่มดเลือดบริสุทธิ์คนอื่น หรือแม้แต่ ....คนในครอบครัว

ถึงอย่างนั้น รอยยิ้มก็ไม่เคยหายไปจากใบหน้าของเธอเลย เธอไม่เคยร้องไห้เสียใจ

เรื่องสายเลือด หรือการถูกแกล้งเลยแม้แต่น้อย

 

บ้านของตระกูลไบร์ซ ถึงจะเป็นบ้านที่ผมอาศัยมาตั้งแต่เกิด

แต่ผมกลับไม่กล้าที่จะเรียกว่าบ้านได้เต็มปากนัก

มันเหมือนสถานที่จองจำสำหรับผมมากกว่า เพราะผมไม่เคยมีตัวตนในบ้านหลังนี้

..ทุกคนก็ต่างคนต่างอยู่  เมินเฉยและเย็นชาใส่กัน

ผมเคยถามทรีช่าว่าเสียใจหรือเปล่า ที่คุณพ่อพาเธอมาอยู่ที่นี่

“หนูไม่เสียใจหรอก ..ก็ยังมีพี่โจฮันน์กับคุณพ่ออยู่นี่นา ไม่ได้อยู่คนเดียวซักหน่อย”

“.....ทั้งที่ ถ้ายังอยู่ที่นี่ ก็จะถูกแกล้งอะไรบ้างก็ไม่รู้ ก็ยินดีที่จะอยู่ อย่างนั้นหรอ”

เธอก้มหน้าเล็กน้อยแล้วจับมือผมแน่น“ทรีช่า..ไม่อยากอยู่คนเดียว”

มือของเธอสั่นเหมือนกำลังกลัวอยู่ ภาพของน้องสาวในตอนนี้

ทำให้ผมนึกถึงตอนที่ผมพึ่งสูญเสียแม่ที่รักยิ่ง ความสับสน ความกลัว

ความเหงาผสมปนเปกันไปหมด จนกลายเป็นความเกลียดและสิ้นหวัง

จะต้องไม่ให้เกิดขึ้นอีก จะให้ทรีช่าเป็นแบบผมไม่ได้

“...พี่จะดูแลทรีช่าเอง ..จะเป็นมือปราบมารจะได้ปกป้องเธอได้ และ ....พาออกจากที่นี่”

....ผมต้องทำให้ได้

ความตั้งใจของผมเป็นแบบนั้นเสมอมา จะดูแลคนสำคัญให้ได้

และผมก็สอบเข้าเป็นนักเรียนมือปราบได้อย่างที่ตั้งใจไว้ ใกล้แล้วสินะ วันที่สัญญาจะเป็นจริง

ถึงจะต้องผ่านบททดสอบ การฝึกที่ยากแค่ไหน ผมก็ไม่เคยท้อ จนกระทั่ง..

เข้าสู่การฝึกในปีสุดท้าย อดีตที่ไม่อยากจดจำ ย้อนกลับมาอีกครั้ง

....ผมต้องสูญเสียอีกแล้ว

.....การจากไปที่ไม่อาจเรียกคืน

ทรีช่า...ตายแล้ว เธอจากไปโดยไม่มีใครเหลียวแล เพียงเพราะไม่ใช่สายเลือดบริสุทธิ์

“ทำไม!!!! เด็กคนนี้ไม่ใช่คนในตระกูลรึไง!!! ....พวกคุณมันเลือดเย็น!”

ผมร้องตะโกนพลางกอดศพน้องสาวไว้แน่น

“แกใจเย็นก่อนโจฮันน์ ถึงโวยวายมันก็ไม่ทำให้ทรีช่าฟื้นขึ้นมาหรอกนะ”

“ทำไมครับ ....ทำไมถึงปล่อยให้เธอตาย ทำไมพวกคุณไม่ช่วยเธอ!!”


...ใช่ การตายไม่สามารถเรียกคืนให้ฟื้นได้ แต่...ทำไมถึงไม่มีใคร

แม้แต่คนเดียวที่ยื่นมือช่วยเธอ

ถูกทำร้ายจากแม่มดเลือดบริสุทธิ์ และถูกปล่อยทิ้งไว้ให้ตายเพียงลำพัง

เพราะถูกตัดสินว่ามีสายเลือดที่น่ารังเกียจ ต้องจบชีวิตลงด้วยวัยเพียงแค่ 10 ปี เท่านั้น


“พอแล้ว ไอ้ตระกูลที่สกปรกแบบนี้ ผมจะพาทรีช่าไป และจะไม่กลับมาอีก”

ผมกัดฟันพูดอย่างข่มอารมณ์โกรธ

“โจฮันน์! แกเลิกบ้าได้แล้ว!! แกเป็นคนของตระกูลนี้ ไม่มีสิทธิ์พูดแบบนี้”

ผมโดนตบหน้าอย่างแรงจากผู้เป็นลุง

“......”ผมก้มลงอุ้มร่างน้องสาวขึ้นแล้วจ้องไปยังผู้คนตรงหน้าเขม็งก่อนจะเดินออกไป

“ไปกันเถอะทรีช่า”

“ถ้าแกก้าวออกไป จะกลายเป็นคนทรยศทันที!”

“.....โจฮันน์ ไบร์ซ ได้ตายไปแล้ว!”ผมแผดเสียงก้องก่อนจะหายตัวไป โดยไม่มีทางหันกลับไปอีก

Comment

Comment:

Tweet