moment

posted on 12 Jan 2013 15:54 by ryuhuan
เคยมีคนบอกว่า ถ้าหากตั้งใจ ทุกอย่างก็สามารถทำได้
 
แต่สำหรับผม...ไม่ว่าจะเรื่องอะไร 
 
มักจะต้องพยายามมากกว่าคนอื่นเท่าตัวเสมอ
 
ผมแค่อยากให้คนอื่นๆ ยอมรับในตัวผมบ้าง
 
แค่อยาก... ให้เห็น ว่าผมยังยืนอยู่ตรงนี้
 
"ฉันอยู่ที่นี่!!" นั่นคือสิ่งที่ผมพยายามตะโกน พยายามบอก
 
แต่ดูเหมือนว่าจะไม่มีใครรู้สึกเลย
 
ผมได้แต่นั่งมองคนอื่นๆ พูดคุย เล่นกันอย่างสนุกสนาน
 
ทุกอย่าง หมุนเวียนแบบนั้นมาแสนนาน
 
ถึงแม้จะเอื้อมมือออกไปมากเท่าไหร่ แต่ก็สัมผัสอะไรไม่ได้เลย
 
ผมมีตัวตนอยู่รึเปล่า ...หรือว่าไม่เคยมีมาตั้งแต่แรกแล้ว
 
"ช่างมันเถอะ" ผมเริ่มคิดอย่างตัดพ้อ
 
ความสิ้นหวัง มันค่อยๆกลายเป็นความเกลียดชัง
 
 
"ร้องไห้หรอ?" เสียงเล็กๆถามผมขณะเอื้อมมือเข้ามาใกล้ๆ
 
"........." ผมยังคงยืนนิ่ง ไม่ตอบอะไร ยังไงซะ เธอก็คงไม่เห็นผมหรอก
 
"บาดเจ็บหรอ เป็นอะไรรึเปล่าน่ะ" มือเล็กๆนั้นสัมผัสแขนผมเบาๆ
 
"กลับกันเถอะ" เธอยังคงพูดต่อแล้วดึงมือผมไป
 
ผมเดินตามเธอไปอย่างง่ายดาย ทำไมกัน ...ทำไมถึงเห็นผมล่ะ
 
กลับ? แล้วจะกลับไปที่ไหนกัน ยังมีที่สำหรับผมด้วยหรือ
 
.....to be continue .....

edit @ 12 Jan 2013 16:48:30 by mochan

Comment

Comment:

Tweet

เฮีย : ไอ้หนูยังมีที่ให้เธอเสมอถ้าเธอกลับมา อย่ายอมแพ้มันจงสู้กับมัน
;w; สงสาร อ่ะ ดราม่าแต่พี่เข้าใจความรู้ น้องโมแต่งแล้วให้อารมณ์ที่ดีมากๆเลย

#1 By Box of memo on 2013-01-13 09:19