เรื่อยเปื่อย

posted on 30 Apr 2013 20:40 by ryuhuan
หวัดดีค่า...*ได้ยินแต่เสียงสะท้อนของตัวเอง* #ก็เอ็งทิ้งบล็อคร้างนี่
 
อ่านะ ก่อนอื่นขออภัยคนที่่ตามบล็อค หรือผู้ที่หลงเข้ามาด้วยนะคะ
 
เราอัพไม่ค่อยถี่เท่าไหร่ อ้อ บอกอีกที ที่นี่เป็นบล็อคที่ลงสำหรับคอมมูและออริค่ะ
 
หลังๆนี่เราจะพยายามลงเนื้อเรื่องของออริ แต่เป็นฟิคนะ ถ้ามีโอกาสจะวาดรูปค่ะ
 
ส่วนเหล่าออริดูได้จากเพจนะคะ ด้านบนเลยค่า
 
ช่วงนี้ติดขัดเรื่องไอเดียอยู่เหมือนกัน พอจะเขียนเป็นต้องชะงักทุกรอบ
 
..............................................O<-<.................................................
 
แต่ก็จะพยายามล่ะนะคะ ตอนนี้อาจจะเร่งเรื่องของเทรแซค แต่ก็ต้องรอหลายๆอย่าง
 
จะจบแบบไหนกันนะ
 
ป.ล.แต่ครอบครัว ลซ.ไม่ต้องห่วงนะคะ แฮปปี้แน่นอน แพลนยาวไปจนถึงรุ่นหลานละ555
 
เอาล่ะ ไปก่อนล่ะค่ะ บ๊ายบาย

[2WT] moment #end

posted on 27 Mar 2013 12:14 by ryuhuan in 2WT
ตอนสุดท้ายของฟิคแล้วค่า
ขอบคุณ @kazaran ที่ให้ยืมตัวละคร
และช่วยคิดบทนะคะ//กราบ
 
link
 
___________________________________________________
 

ผมกอดร่างไร้วิญญาณของน้องสาวไว้แน่น แล้วเอาแต่พูดขอโทษที่รักษาสัญญาไว้ไม่ได้

“ขอร้องล่ะ ...ทรีช่า ตื่นขึ้นมาเถอะ เธอไม่ควรจากไปแบบนี้”

พูดซ้ำไปซ้ำมาแบบนี้ นานเท่าไหร่แล้วนะ


ต้องกลับไปอยู่ ในความมืด แบบเมื่อก่อนอีกแล้ว อย่างนั้นหรอ?

ใช้ชีวิตอย่างไม่มีตัวตน ไม่มีที่จะให้อยู่

....ไม่เอา แบบนั้นไม่เอาแล้ว

....ผมต้องทำให้ทรีช่าฟื้นขึ้นมาให้ได้ ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไร

.....แม้แต่วิญญาณของผมก็ตาม


การเรียกวิญญาณคนตาย..เป็นเรื่องต้องห้าม การสร้างมนุษย์จึงถูกห้ามไว้

เพราะเหมือนเป็นการท้าทายอำนาจของพระเจ้า .....แต่ผมไม่สนอีกแล้ว


เอาคืนมา.... เอาครอบครัวของผมคืนมา


ผมใช้เลือดของตนเองเขียนตราเวทย์ลงบนพื้นและร่างของน้องสาว

“..ขอร้องล่ะ ฟื้นขึ้นมาสิ ...ทรีช่า”

ตราเวทย์ที่เขียนไว้เรืองแสงสีแดงอ่อนๆขึ้นก่อนจะกลายเป็นสีดำสนิท

เสียงหัวเราะที่น่าขนลุกดังขึ้นรอบบริเวณนั้น

“..มนุษย์ผู้โง่เขลา เจ้าคิดว่าตนเองเหนือกว่าพระเจ้างั้นรึ”

“ใครน่ะ!”

เสียงนั้นยังคงหัวเราะ “..หึหึ...น่าสนใจดี คิดจะผ่านเข้าไปในโลกหลังความตาย

แต่..สิ่งแลกเปลี่ยนของเจ้ามันยังไม่พอหรอกนะ”

“.....!!” เรี่ยวแรงของผมค่อยๆลดลงเหมือนถูกดึงหายไป ร่างกายค่อยๆซีดลง

“ 1ชีวิต...ก็ต้องแลกด้วย 1ชีวิตไงล่ะ ฮ่าๆๆๆ”

...ล้มเหลวงั้นหรือ ..ไม่เพียงช่วยทรีช่าไม่ได้ แต่ผมกำลังจะตายด้วย

ร่างกายเริ่มเจ็บปวดเหมือนถูกฉีกออกเป็นชิ้นๆ

ท่ามกลางความสิ้นหวัง เสียงหัวเราะที่น่าขนลุกนั้นก็หายไป

แต่กลับถูกแทนที่ด้วยบรรยากาศเย็นยะเยือก

“...ความเย่อหยิ่ง ...ที่คิดว่าตนเองมีอำนาจเหนือพระเจ้า

การนำคนตายกลับออกมายังโลกเบื้องหน้า..”

ปรากฏร่างที่พร่าเลือนเดินออกมาจากความมืดช้าๆ

“...ซาตานงั้นเหรอ ...นั่นสินะ ผมเป็นคนบาป .....จะมา..พาตัวผมไปสินะ” ผมเอ่ยออกไป

ผมไม่เหลืออะไรแล้ว ทั้งชีวิตของน้องสาว แม้กระทั่ง..ชีวิตของตนเองก็กำลังจะถูกกลืนกิน

“...ซาตานเหรอ?” เสียงของชายสูงวัยผู้นั้นกล่าวขึ้น แววตาสีม่วงซีดเหลือบมองมายังร่างของผม

ที่ทรุดลงไปเพราะความเจ็บปวด และกำลังจางหายไปเรื่อยๆ

“....อำนาจและพลังของความหยิ่งยโส.... เด็กน้อยเอ๋ย....ตอบมา

จนบัดนี้ยังคงคิดเรื่องน้องสาวของตนเองอยู่หรือไม่”

...ผมพยักหน้าช้าๆ “ไม่ว่ายังไง..ผมต้องพาเธอกลับมาให้ได้”

“จนบัดนี้ยังไม่คิดยอมแพ้อีกงั้นรึ... ช่างยโสจริง” ชายผู้นั้นนิ่งไปครู่หนึ่ง

“คำถามสุดท้าย... หากมีวิธีช่วยน้องสาวของเธอได้ จำทำหรือไม่

แม้แต่..ต้องขายวิญญาณของตนเอง”

“....ผมยินดี”

“ขานชื่อสิ... จงขานชื่อปีศาจที่จะยอมขายวิญญาณให้”

ชื่อเดียว ที่ผุดขึ้นมาในสมองของผม จอมปีศาจแห่งความหยิ่งทะนง .....”...ลูซิเฟอร์”

“....ดี...” สิ้นเสียงของชายผู้นั้นความเจ็บปวดจากการถูกกลืนกินก็พลันหายไป ผมเงยหน้ามองชายผู้นั้น

...ใบหน้าและเครื่องแบบที่ผมจำได้ดี เขาคือมือปราบมารอาวุโส มอแรน เอ็ม. ดักลาส

ผมมองอย่างไม่เชื่อสายตา แต่ทว่า...ทุกอย่าง ผมได้เลือกไปแล้ว..และจะไม่เสียใจกับการตัดสินใจครั้งนี้

สัญลักษณ์ของบาปกับคำสาปที่เกิดขึ้นจากความผิดพลาด ผมจะจดจำเอาไว้

...เวลาของผม เริ่มนับถอยหลัง ....จากวันนั้นเป็นต้นมา
 
___________________________________________________

[2WT] moment #2

posted on 24 Mar 2013 15:36 by ryuhuan in 2WT
เอามาแปะซักหน่อยค่ะ คิดว่าน่าจะอีกตอนก็จะเฉลยอดีตของลุงเทรซหมด
 
 
___________________________________________________
 

...เป็นเรื่องแปลกที่ผมตัดสินใจเดินตามเด็กคนนั้น เด็กผู้หญิงตัวเล็กๆที่อยู่ๆก็ปรากฏตัวขึ้น

แสงสว่างอ่อนๆเพียงหนึ่งเดียวที่ผมมองเห็น จากพื้นที่ว่างเปล่าและมืดมิดของผม

....เธอชื่อว่าทรีช่า เด็กผู้หญิงตัวเล็กอายุราว 6 ขวบ ที่พ่อของผมพาเข้ามาที่บ้าน

เธอเป็นน้องสาวต่างมารดา ที่เกิดจากพ่อกับหญิงสาวมักเกิ้ล

ทรีช่าเป็นเด็กร่าเริง ช่างพูด แต่เพราะมีสายเลือดของมักเกิ้ลอยู่ จึงมักทำให้ถูกเหยียดอยู่เสมอ

ไม่ว่าจะเป็นพวกพ่อมดแม่มดเลือดบริสุทธิ์คนอื่น หรือแม้แต่ ....คนในครอบครัว

ถึงอย่างนั้น รอยยิ้มก็ไม่เคยหายไปจากใบหน้าของเธอเลย เธอไม่เคยร้องไห้เสียใจ

เรื่องสายเลือด หรือการถูกแกล้งเลยแม้แต่น้อย

 

บ้านของตระกูลไบร์ซ ถึงจะเป็นบ้านที่ผมอาศัยมาตั้งแต่เกิด

แต่ผมกลับไม่กล้าที่จะเรียกว่าบ้านได้เต็มปากนัก

มันเหมือนสถานที่จองจำสำหรับผมมากกว่า เพราะผมไม่เคยมีตัวตนในบ้านหลังนี้

..ทุกคนก็ต่างคนต่างอยู่  เมินเฉยและเย็นชาใส่กัน

ผมเคยถามทรีช่าว่าเสียใจหรือเปล่า ที่คุณพ่อพาเธอมาอยู่ที่นี่

“หนูไม่เสียใจหรอก ..ก็ยังมีพี่โจฮันน์กับคุณพ่ออยู่นี่นา ไม่ได้อยู่คนเดียวซักหน่อย”

“.....ทั้งที่ ถ้ายังอยู่ที่นี่ ก็จะถูกแกล้งอะไรบ้างก็ไม่รู้ ก็ยินดีที่จะอยู่ อย่างนั้นหรอ”

เธอก้มหน้าเล็กน้อยแล้วจับมือผมแน่น“ทรีช่า..ไม่อยากอยู่คนเดียว”

มือของเธอสั่นเหมือนกำลังกลัวอยู่ ภาพของน้องสาวในตอนนี้

ทำให้ผมนึกถึงตอนที่ผมพึ่งสูญเสียแม่ที่รักยิ่ง ความสับสน ความกลัว

ความเหงาผสมปนเปกันไปหมด จนกลายเป็นความเกลียดและสิ้นหวัง

จะต้องไม่ให้เกิดขึ้นอีก จะให้ทรีช่าเป็นแบบผมไม่ได้

“...พี่จะดูแลทรีช่าเอง ..จะเป็นมือปราบมารจะได้ปกป้องเธอได้ และ ....พาออกจากที่นี่”

....ผมต้องทำให้ได้

ความตั้งใจของผมเป็นแบบนั้นเสมอมา จะดูแลคนสำคัญให้ได้

และผมก็สอบเข้าเป็นนักเรียนมือปราบได้อย่างที่ตั้งใจไว้ ใกล้แล้วสินะ วันที่สัญญาจะเป็นจริง

ถึงจะต้องผ่านบททดสอบ การฝึกที่ยากแค่ไหน ผมก็ไม่เคยท้อ จนกระทั่ง..

เข้าสู่การฝึกในปีสุดท้าย อดีตที่ไม่อยากจดจำ ย้อนกลับมาอีกครั้ง

....ผมต้องสูญเสียอีกแล้ว

.....การจากไปที่ไม่อาจเรียกคืน

ทรีช่า...ตายแล้ว เธอจากไปโดยไม่มีใครเหลียวแล เพียงเพราะไม่ใช่สายเลือดบริสุทธิ์

“ทำไม!!!! เด็กคนนี้ไม่ใช่คนในตระกูลรึไง!!! ....พวกคุณมันเลือดเย็น!”

ผมร้องตะโกนพลางกอดศพน้องสาวไว้แน่น

“แกใจเย็นก่อนโจฮันน์ ถึงโวยวายมันก็ไม่ทำให้ทรีช่าฟื้นขึ้นมาหรอกนะ”

“ทำไมครับ ....ทำไมถึงปล่อยให้เธอตาย ทำไมพวกคุณไม่ช่วยเธอ!!”


...ใช่ การตายไม่สามารถเรียกคืนให้ฟื้นได้ แต่...ทำไมถึงไม่มีใคร

แม้แต่คนเดียวที่ยื่นมือช่วยเธอ

ถูกทำร้ายจากแม่มดเลือดบริสุทธิ์ และถูกปล่อยทิ้งไว้ให้ตายเพียงลำพัง

เพราะถูกตัดสินว่ามีสายเลือดที่น่ารังเกียจ ต้องจบชีวิตลงด้วยวัยเพียงแค่ 10 ปี เท่านั้น


“พอแล้ว ไอ้ตระกูลที่สกปรกแบบนี้ ผมจะพาทรีช่าไป และจะไม่กลับมาอีก”

ผมกัดฟันพูดอย่างข่มอารมณ์โกรธ

“โจฮันน์! แกเลิกบ้าได้แล้ว!! แกเป็นคนของตระกูลนี้ ไม่มีสิทธิ์พูดแบบนี้”

ผมโดนตบหน้าอย่างแรงจากผู้เป็นลุง

“......”ผมก้มลงอุ้มร่างน้องสาวขึ้นแล้วจ้องไปยังผู้คนตรงหน้าเขม็งก่อนจะเดินออกไป

“ไปกันเถอะทรีช่า”

“ถ้าแกก้าวออกไป จะกลายเป็นคนทรยศทันที!”

“.....โจฮันน์ ไบร์ซ ได้ตายไปแล้ว!”ผมแผดเสียงก้องก่อนจะหายตัวไป โดยไม่มีทางหันกลับไปอีก

[TAG] Valentine's day 2013 Soyoko

posted on 18 Feb 2013 22:33 by ryuhuan in 2WT
เอ็นทรี่นี้เป็นส่วนหนึ่งของกิจกรรม 2WT
 
 
TAG วาเลนไทน์ ในส่วนของ โซโยโกะ อัลวิเลียค่ะ
 
(อัพให้สะใภ้จ้าาาาา/พิมพ์ไปเขินไป)
 

1.กรุณาบอกชื่อคนรัก / คนที่คุณแอบรัก

 -   สามีของฉัน….ผู้ชายที่ดีที่สุดในโลก  ลีฟ  อัลวิเลีย ค่ะ  *ยิ้ม*

2.บอกข้อดีของ คนรัก/คนที่คุณแอบรัก

 -  เข้าใจฉัน…เขารู้ว่างานมือปราบมารเป็นงานที่เสี่ยงแต่เขาก็ไม่ได้ให้ฉันเลิกทำ

เพราะเขารู้ว่านี่เป็นอาชีพที่ฉันรัก  เพียงแต่จะเตือนให้ระวังมากขึ้นเท่านั้น 

เขาไม่เคยขอให้ฉันต้องเปลี่ยนแปลงตัวเองเพื่อเขาเลย  ฉันสามารถเป็นตัวของตัวเองได้

เมื่ออยู่กับเขา และเขาเป็นคนท